W tym roku 10 lutego Stowarzyszenie
zostało zarejestrowane w sądzie. – Naszym głównym celem jest
uatrakcyjnienie Liwca, aby okoliczne miejscowości mogły stać się
atrakcyjne turystycznie. Tak jak było to przed laty – mówi
Jerzy Pląska, przewodniczący Stowarzyszenia.
Stowarzyszenie założyło
15 osób. W tej chwili akces uczestnictwa zgłosiły przyległe
miejscowosci: Urle, Adampol, Borzymy, Letnisko Nowy Jadów,
Iły, Strachów, Kukawki, Dębe, Starowlowa i Zawiszyn.
Inicjatywą zainteresowany jest starosta powiatu wołomińskiego, ale
nie tylko. – Wsparcie otrzymujemy również z miejscowości
znajdujących się po drugiej stronie Liwca, choćby
z Łochowa, jak
też od starosty powiatu węgrowskiego.
Pod koniec marca w starostwie
powiatu wołomińskiego odbyło sę spotkanie przedstawicieli
zainteresowanych gmin i powiatów z przedstawicielami urzędu
marszałkowskiego. – Postanowiono, że zostanie podpisane porozumenie
pomiędzy samorządami. W tej chwili trwają prace nad opracowaniem
koncepcji na inwestycję, jak też trwa opracowanie planu finansowego -
opowiada Jerzy Pląska.
Jak dotąd jednak największym problemem
stojącym przed samorządami jak i pomysłodawcami, jest ustalenie do
kogo należy Liwiec. – Zależy nam na tym, aby rzeka została przekazana
w zarządzanie staroście powiatu wołomińskiego – mówią
członkowie stowarzyszenia.

tur

Kryteria przyznawania dodatku
pielęgnacyjnego określa ustawa z dnia 17.12.1998 r. o emeryturach i
rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. W art. 75 stanowi ona, że
dodatek pielęgnacyjny przysługuje osobie mającej uprawnienia do
pobierania emerytury lub renty, jeżeli osoba ta została uznana za
całkowicie niezdolną do pracy oraz do samodzielnej egzystencji albo
ukończyła 75 lat życia.

Dodatek pielęgnacyjny przysługuje
osobie, która ukończyła 75 lat życia „z urzędu”
tzn., że ZUS przyznaje go bez konieczności składania wniosku do
organu rentowego. Jest jednak zastrzeżenie, że osoba ta nie przebywa
w domu pomocy społecznej, w zakładzie opiekuńczo-leczniczym lub w
zakładzie pielęgnacyjno-opiekuńczym, chyba, że przebywa poza tą
placówką przez okres nie dłuższy niż 2 tygodnie w miesiącu.

Osoba, która nie ukończyła 75
roku życia może otrzymać dodatek pielęgnacyjny, gdy zwróci się
z takim wnioskiem do ZUS-u oraz zostanie uznana przez Komisję
Lekarską ZUS za całkowicie niezdolną do pracy oraz do samodzielnej
egzystencji. Niezdolność do samodzielnej egzystencji oznacza
niezdolność danej osoby do zaspokajania podstawowych potrzeb
życiowych tzn. nie potrafi ona sama się ubrać, nakarmić, umyć itp.

Dodatek pielęgnacyjny jest świadczeniem
dodatkowym do emerytury lub renty, dlatego osoba ubiegająca się o
niego musi mieć ustalone prawo do tych świadczeń.

W chwili obecnej dodatek pielęgnacyjny
wynosi 144,25 zł miesięcznie i podlega waloryzacji według wskaźnika
dla emerytur i rent od miesiąca, w którym prowadzona jest
waloryzacja.

Jeżeli do renty rodzinnej uprawniona
jest sierota zupełna, to przysługuje jej dodatek dla sierot zupełnych
i obecnie wynosi 271,12 zł miesięcznie. Radosław
Wasilewski

W rozmowach ze znajomymi często
poruszamy problem przejścia od komuny do wolnej demokracji. Widzimy
problemy i zagrożenia, ale najbardziej złoszczą nas postawy ludzi,
jakby żywcem przeniesionych z powieści Gogola – pazernych,
chciwych, wyrachowanych, często głupich
i prostackich. To wszystko
skąpane w bagienku mentalności homo sovieticus daje zaiste mieszankę
piorunującą, co często „widać, słychać i czuć”.

Pocieszamy się wtedy, że to nasza droga
do Ziemi Obiecanej, z plagami węży, z ołtarzami bałwanów – ale
przecież na końcu będzie Polska porządna i zasobna, dobrze i sprawnie
zarządzana.

Tu jednak pojawia się problem niby
zauważany, ale zawsze zostawiany gdzieś na boku. Mojżesz długą
wędrówką wytracił wprawdzie pokolenie skażone niewolą, ale
pracował nad rozwojem młodych. A co my robimy? Rząd umył ręce i
scedował obowiązki zarządzania szkołami na władze samorządowe nie
dając im odpowiedniego wsparcia finansowego. To dla niego bardzo
wygodne. A co z młodzieżą? Czy to będzie naprawdę nowe pokolenie, czy
następni zarażeni trądem komunistycznych postaw i zachowań – bo
na ich wychowanie nie ma pieniędzy?

Na tle tych dywagacji I Bieg Legii
Akademickiej i XI Bieg Władysławiaka na polach Ossowa jest światłem
nadziei i optymizmu. Tym większego, że mamy w pamięci tych, którzy
pod wodzą ks. Skorupki przyszli z Liceum Władysława IV by oddać swe
młode życie na ołtarzu Ojczyzny. Cieszyć się trzeba, że na miejscu,
gdzie nie tak dawno słychać było szczęk oręża teraz królował
sport i zabawa. Kiedyś broniono tu niepodległości, teraz dajemy
młodym możliwość rozwoju, wypoczynku i rekreacji.

Po chwili zadumy przy uroczystym
składaniu wiązanki kwiatów przyszła pora na śmiech, radość i
współzawodnictwo.

A sprawą nas, dorosłych, było pokazanie
uczniom, że to w wielkim stopniu zasługa ich starszych kolegów,
różniących się od nich tylko tym, że pewnego dnia nie wrócili
do domu ze szkoły…

W dniach 18-20 maja w Bangkoku
odbyła się konferencja poświęcona elektronicznej demokracji.

Pod tym pojęciem mieszczą się takie
dziedziny jak: elektroniczny handel, edukacja, parlament,
elektroniczny samorząd, czy też ogólnie społeczeństwo
informacyjne. Przedmiotem prac konferencji było upowszechnianie
technik elektronicznych we współczesnych demokracjach
parlamentarnych. Omawiano również bariery w rozwoju
społeczeństw informacyjnych w świecie. Podstawową jest brak dostępu
do infrastruktury teleinformatycznej
i oprogramowania oraz
bariera językowa, uniemożliwiająca przepływ informacji pomiędzy
narodami w poszczególnych dziedzinach. Zwrócono uwagę
na potrzebę współpracy państw w celu eliminacji barier i
umożliwienia swobodnego przepływu informacji. Stąd postulat uznania
języka angielskiego, jako drugiego języka w komunikacji społecznej po
języku narodowym. Np. na Filipinach parlament uznał język angielski
za obowiązkowy we wszystkich szkołach. Takie rozwiązanie wydaje mi
się również konieczne w Polsce, bowiem szkoły zbyt swobodnie
podchodzą do kwestii wyboru języka obcego w nauczaniu podstawowym i
wyższym. Nie powinno to oznaczać eliminacji nauczania innych języków
obcych, niemniej angielski byłby drugim językiem powszechnie obecnym
w polskich szkołach. Jako uczestnik tej konferencji, mam zamiar
zgłosić taki postulat do Ministra Edukacji, bowiem zgadzając się z
kolegami
z innych krajów, uważam, że system edukacji
powinien sprzyjać łatwiejszemu poruszaniu się obywateli po świecie,
nie tylko w internecie, ale również w realnej rzeczywistości.

Przy tej okazji chciałoby się
podsumować stan naszej
e – Polski. Ustawodawstwo przyjęte w
ostatnich latach, daje praktycznie pełne możliwości świadczenia usług
drogą elektroniczną. Mamy przyjęte ustawy o podpisie elektronicznym,
o usługach elektronicznych, o informatyzacji urzędów, oraz
nowe prawo telekomunikacyjne, mające stworzyć prawne warunki do
niezbędnej infrastruktury teleinformatycznej. A jak wygląda
rzeczywistość?

Urzędy w niewielkim stopniu
wykorzystują te możliwości. Ograniczyły się do stworzenia stron
internetowych a papierową biurokrację dalej kultywują jak najlepsze
tradycje narodu polskiego. Petenci stoją
w kolejkach, wycina się
lasy dla ton urzędowego papieru,
a komputery służą urzędnikom do
wewnętrznych spraw.

Nasz powiat niewiele się tu różni.
Choć trzeba przyznać że strona internetowa np. Urzędu Miasta i Gminy
Wołomin jest zrobiona profesjonalnie. Nie można jednak na niej
przeczytać, że gmina organizuje przetargi drogą elektroniczną. Są
jedynie zapowiedzi i rozstrzygnięcia przetargów organizowanych
tradycyjnie. A przecież przetargi elektroniczne, które np.
zaczęła stosować TP S.A. na swoje inwestycje, obniżają koszty
wykonawstwa, bo uczestnictwo jest dostępne w całej Polsce
o tej
samej godzinie i na tych samych warunkach. Nie ma tez
korupcjogennego kontaktu urząd – zainteresowany. Myślę że czas
wprowadzić tę formę realizacji przetargów.

Niektóre państwa przygotowują
się również do wprowadzenia systemu elektronicznego wyboru
władz: posłów, radnych. Niska frekwencja w ostatnich wyborach
europejskich wskazywałaby na konieczność rozważenia tego typu
głosowań. Stąd potrzeba edukacji informatycznej dorosłych. Samorządy
terytorialne mogłyby już dziś rozpocząć ten proces powołując przy
szkołach ośrodki edukacji informatycznej osób dorosłych,
którym szkoły nie mogły dać tej wiedzy.

Jesteśmy w połowie drogi i dużo
pozostało do zrobienia, nie tylko w sferze wykorzystywania obecnych
możliwości, ale również w zmianie polskiej mentalności
zbudowanej przez „papierową” demokrację.

Z pomocą przychodzi nam kodeks cywilny
z 23.04.1964 r. (Dz. U. 1964.16.93), który reguluje tę
kwestię. Kodeks w art. 60 stanowi, że oświadczenie woli może mieć
dowolną formę, nawet ustną. Od zasady istnieją wyjątki, konieczności
zachowania formy szczególnej. Wyróżniamy 3 typy tej
formy: pod rygorem nieważności, dla celów dowodowych, dla
wywołania określonych skutków prawnych.

Oto przykłady czynności prawnych,
które, aby były ważne, muszą być zawarte w szczególnej
formie: zastrzeżenia formy notarialnej konieczne jest przy: umowie
sprzedaży nieruchomości lub zobowiązanie się do tego; ustanowienie
lub przeniesienie na inną osobę użytkowania wieczystego; oświadczenie
darczyńcy w umowie darowizny, jeśli ze względu na przedmiot darowizny
forma notarialna nie jest wymagana dla oświadczeń obu stron;
oświadczenie właściciela przy ustanowieniu ograniczonego prawa
rzeczowego na nieruchomości; formy pisemnej wymagają: pełnomocnictwo
ogólne; umowa o przejęcie długu oraz wyrażenie zgody
wierzyciela na przyjęcie długu; oświadczenie poręczyciela co do
objęcia poręczenia; formy pisemnej z podpisami notarialnie
poświadczonymi wymaga: zbycie przedsiębiorstwa; wydzierżawienie
przedsiębiorstwa lub oddanie go w użytkowanie; forma pisemna dla
osiągnięcia szczególnych skutków prawnych jest
zastrzeżona przy: najmie lub dzierżawie nieruchomości lub
pomieszczenia na czas dłuższy niż 1 rok (w braku takiej formy uważa
się, że najem lub dzierżawa zostały zawarte na czas nieokreślony).

Zastrzeżenie formy pisemnej dla celów
dowodowych konieczne jest np., gdy sprzedajemy rzecz, której
wartość wynosi 2 tysiące złotych lub więcej. Niezachowanie tej formy
nie powoduje nieważności umowy, a jedynie to, że w przypadku sporu
nie może stanowić środka dowodowego np. w postępowaniu sądowym.
Ponadto stwierdzenia na piśmie dla celów dowodowych wymagają:
uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli złożonego
pod wpływem błędu lub groźby; przelew wierzytelności stwierdzonej
pismem; umowa dostawy; umowa kontraktacji; umowa o roboty budowlane;
umowa spółki; odwołanie darowizny; umowa ubezpieczenia.

Wreszcie ostatnia – dla wywołania
określonych skutków prawnych – polega na tym, że
niezachowanie formy szczególnej nie powoduje nieważności umowy
lub czynności prawnej, a jedynie to, że nie wywoła ona wszystkich
skutków prawnych np. tych, na których nam zależy. Tak
więc: umowa najmu nieruchomości lub pomieszczenia na czas dłuższy niż
1 rok powinna być zawarta na piśmie, bo inaczej poczytuje się ją jako
umowę zawartą na czas nieokreślony; wpis w księdze wieczystej może
być dokonany na podstawie dokumentu z podpisem notarialnie
poświadczonym (jeżeli przepisy szczególne nie stanowią
inaczej).

Zawierając umowę lub dokonując jakiejś
czynności prawnej musimy pamiętać o tym, że niezachowanie wymaganej
formy może wywołać odmienne skutki od zamierzonych, dlatego zawsze
bezpieczniej jest zwrócić się o pomoc do specjalisty lub nawet
samemu przestudiować kilka artykułów np. kodeksu cywilnego, do
czego gorąco namawiam.

- Pod koneic ubiegłego roku, Starsotwo
Powiatu Wołomińskiego wydało pozwolenie na budowę obiektu handlowego,
na terenie po byłej hucie szkła. Macie Państwo zastrzeżenia do tej
decyzji. Czego one dotyczą?
- Uważamy, że pozwolenie na budowę
zostało wydana nieprawidłowo. Naszym zdaniem wydano decyzję
w
oparciu o niekompletne warunki zabudowy. Gmina wydała warunki w dwóch
częściach, a z wydanego pozwolenia wynika, że Starsotwo opierało się
tylko na części pierwszej.
- Co to oznacza?
- Pierwsze warunki na
budowę tego obiektu gmina wydała 11 grudnia
2001 roku, za kadencji
burmistrza Pawła Solisa. Ponieważ treść tych warunków nie była
zgodna
z delaracjami inwestora, który informował kupców
o
planach chęci budowy budynku produkcyjno-magazynowego, w lutym 2002
roku doszło do porozumienia zarządu ZKPW z inwestorem. Inwestor
zobowiązał sie do wystąpienia o zmianę warunków zabudowy.
Efektem jest wydana 28 lutego 2002 roku decyzja o warunkach zabudowy
częściwo zemieniająca tą wcześniejszą. Według nas obie te decyzje są
ważne łącznie, ponieważ decyzja późniejsza w części zmieniła
decyzję pierwszą. Pozwolene na budowę wydane pod koneic 2003 roku
uwzględnia tylko wcześniejszą wersję warunków zabudowy. Naszym
zdaniem jest ono sprzeczne z podjętymi wcześniej ustaleniami.
- Do
kogo właściwie macie w tej sprawie uwagi?
- Nasze uwagi głównie
dotyczą pracy urzędu starosty. Wydając pozwolenie na budowę starosta
nie uznał ZKPW za stronę. Przy wydawaniu decyzji o warunkach zabudowy
byliśmy za stronę uznani.
- Czego się obawiacie?
- Naszym zadaniem
jest obrona interesów naszych członków. Obawiamy się,
że powstanie obiekt obcej sieci handlowej.
- W ostatnim czasie gmina
przystąpiła do procedury wydania warunków zabudowy na podobny
obiekt w innej części miasta. Tu również ZKPW nie został
uznany za stronę. Co sądzicie o tej sytuacji?
- Jest to sprawa
złożona. W/g naszej wiedzy inwestor stara się o warunki zabudowy na
obiekt handlowy o powierzchni całkowitej ponad 4000 m2, jednocześnie
trwa procedura zmierzająca do opracowania Szczegółowego Planu
Zagospodarowania dla tego terenu /Teligi róg Lipińskiej/.
To
plan szczegółowy ma zadecydować o uznaniu lub odrzuceniu
wniosku inwestora. Uważamy, że
w opracowywanym projekcie pomimo
planów inwestora nie może znaleźć się miejsce na tak duży
obiekt handlowy. Sądzimy, że głos decydujący o kształcie projektu
przygotowywanego na koszt Gminy ma Burmistrz.
W Studium
Uwarunkowań Rozwoju Miasta i Gminy Wołomin, dla omawianego terenu
przewidziano funkcje mieszkaniowo-usługowe, a więc nie
usługowo-handlowe, nie usługowo-mieszkaniowe, tylko
mieszkaniowo-usługowe. Nie ma więc obaw, że inwestor będzie
pokrzywdzony zmianą planu na niekorzystny z punktu widzenia wartości
gruntu.
Mało tego, w starym nieważnym już Planie Zagospodarowania
obowiązywała również zabudowa mieszkaniowo-usługowa.
Kilka lat
temu na zlecenie Zarządu Miasta opracowano studium określające wpływ
powstania dużych obiektów handlowych na rozwój miasta
i na funkcjonowanie rodzimego handlu. Studium jednoznacznie określa
ten wpływ jako niekorzystny nie tylko dla istniejącego handlu, ale i
dla funkcjonowania całego miasta.
Jak widzimy nie brakuje argumentów
przemawiających za utrzymaniem
w tworzonym Planie Szczegółowym
Zagospodarowania funkcji mieszkaniowo-usługowych dla tego terenu.
Było by to też zgodne z duchem uchwały przyjętej przez obecną Radę
Miasta w 2003 roku, ograniczającą rozwój dużych obiektów
handlowych na terenie miasta.

Rozmawiała Teresa Urbanowska

Koniec roku szkolnego to
niewątpliwie sygnał początku lata. Gromady wystrojonych, roześmianych
dzieciaków maszerują z bukietami kwiatów po raz ostatni
do szkoły. Nasze pociechy czeka zasłużony wypoczynek aż do jesieni.

Kierujący edukacją w Polsce nie
zasłużyli jednak na wakacje. Statystycznie rzecz ujmując, jest
dobrze. Prawie 75 % absolwentów gimnazjum wybiera szkoły
maturalne, a 50 % studiuje. Co prawda, co drugi studiuje za własne
pieniądze, ale to inny temat. Jednak socjalizm, wbrew pozorom, nie
zostawił po sobie wykształconego społeczeństwa. To spora
niespodzianka, dostęp do oświaty był bezpłatny, ale liczba szkół,
zwłaszcza średnich i wyższych o wiele za mała. Na młodych maturzystów
częściej czekała armia niż studencki indeks. Zostaliśmy w ogonie
Europy. Pełne wykształcenie średnie powinno mieć 40% społeczeństwa
(obecnie 28%), wykształcenie wyższe powinno osiągnąć 20% (obecnie
10%). Być może, nie każdy nastolatek nosi buławę (czy raczej indeks)
w tornistrze. I nie każdy musi się uczyć. To wolny kraj. Ale
powiedzmy jasno, matura jest dziś cywilizacyjnym minimum. Nasz kraj
niewiele może zaoferować młodzieży. Jej wykształcenie jest zaś, jak
ktoś trafnie powiedział, ważniejsze dla Polski niż ilość naszych
dywizji, to nasz potencjał. Niesłychanie ważne jest też pytanie:
jaka jest faktyczna wartość tego potencjału.
Poziom ogólnego
wykształcenia Polaków widoczny jest okiem nieuzbrojonym.
Nasza, reformowana od paru lat edukacja jest wciąż jednym wielkim
chaosem, z którego Bóg wie, co może się wyłonić. Szkoły
i placówki oświatowe przeszły pod zarząd samorządów
terytorialnych. Samorządy otrzymują na działanie szkół
subwencję oświatową i same muszą dbać by starczyło na pensje dla
nauczycieli i przysłowiową kredę do tablicy. Pieniędzy jednak wciąż
brakuje. Zdaniem Elżbiety Solis, naczelnika Wydziału Edukacji i
Kultury Starostwa Powiatu Wołomińskiego, subwencja oświatowa to dobre
rozwiązanie, władze samorządowe lepiej niż centralne znają realia i
gospodarniej wydają pieniądze. Szkoda tylko, że kwota subwencji
zawsze jest niższa niż potrzeby. Dla powiatu wołomińskiego to około
20 milionów zł, niezbędne potrzeby zaś to 22 miliony. Powiat
dokłada rocznie do szkół dwa miliony zł. Biorąc pod uwagę
fakt, że w odróżnieniu od gmin, nie posiada prawie dochodów
własnych, to poważne obciążenie jego budżetu. Na to nakłada się
zubożenie społeczeństwa. Główny Urząd Statystyczny alarmuje:
dla co trzeciej rodziny koszty ponoszone na kształcenie dzieci
stanowią poważne obciążenie finansowe. Media wciąż informują, o
wysokim tempie rozwoju gospodarki. Miejmy nadzieję, że chociaż drobna
część dochodów zostanie przeznaczona na lepsze kształcenie
dywizji naszych milusińskich, aby po 12, albo 15 latach nauki, ich
marzeniem nie była praca robotnika, sprzątaczki, a w najlepszym razie
kelnera w angielskim barze. Póki co, życzmy im pogodnych i
zdrowych wakacji.

– W maju wasze wyroby zostały
nagrodzone jako produkty najwyższej jakości w polskim przemyśle
mięsnym. To bardzo ważne wyróżnienie, zwłaszcza wobec
konieczności spełniania norm Unii Europejskiej, w której na
bezpieczeństwo żywności zwraca się szczególną uwagę.

– Cieszę się, że dzięki
entuzjazmowi naszej załogi w ciągu dziesięciu lat z małej firmy na
obrzeżach powiatu wołomińskiego powstał prężnie rozwijający się
zakład, znany dziś nie tylko na Mazowszu, ale we wszystkich
ościennych województwach. Stworzyliśmy miejsca pracy dla 120
osób
z naszego powiatu. Dysponujemy siecią sklepów
patronackich i hurtownią w Ciechanowcu, zaopatrujemy też bezpośrednio
przedszkola, szkoły, hotele, szpitale itp. Rzeczywiście, spełnienie
norm unijnych wymagało od nas wiele wysiłku i nakładów
finansowych, ale z dumą mogę teraz stwierdzić, że na terenie powiatu
wołomińskiego tylko nasze zakłady i Sobsmak
w Wołominie uzyskały
tak zwaną kategorię A, uprawniającą do eksportu na rynki europejskie.
W Jadowie wdrożone są systemy GMP, GHP i HACCP, co oznacza, że
spełniamy najwyższe normy związane z jakością produkcji i
bezpieczeństwem żywności, a mówiąc prościej, że nasze produkty
są smaczne i nie stwarzają ryzyka zatrucia.

– Z jakich wyrobów
jesteście najbardziej dumni?

– Od pięciu lat bierzemy udział w
konkursach na produkty najwyższej jakości, organizowanych pod
patronatem ministra rolnictwa i rozwoju wsi. Każdego roku są dwie
edycje tego konkursu i w każdej nasze wyroby uzyskują wyróżnienia.
Produkujemy tradycyjne polskie wędliny, dobrze znane na rynkach
całego świata. Czytelnikom polecam nagrodzone przez ekspertów
kiełbasy: krakowską, żywiecką i tatrzańską, szynkę wiejską, wędzonkę
chłopską, polędwicę sopocką. W tym roku nagrodzono nasze typowo
polskie produkty: kaszankę i salceson wiejski. Staramy się, aby nasza
oferta mogła być adresowana do każdego klienta, niezależnie od
zasobności portfela i upodobań podniebienia.

– Jesteście też znani jako
sponsor wielu wydarzeń w powiecie.

– Staramy się wspierać imprezy
służące dobrej sprawie. Uważam osobiście za szczególnie ważne
działania organizacji pozarządowych, mające na celu promocję naszych
okolic, edukację, czy po prostu rekreację lub dobrą zabawę. Podejmują
je zazwyczaj grupy zapaleńców, społecznie wykonujących
naprawdę cenną pracę, chociaż wiadomo, że nie dysponują nadmiarem
środków finansowych. W takich akcjach, w miarę naszych
możliwości, uczestniczymy najchętniej.

– Jest pan współtwórcą
strzelnicy sportowej na ulicy Polnej w Wołominie.

– To właśnie jeden z przykładów
takich działań. Kilku entuzjastów postanowiło stworzyć
w
zrujnowanej, opuszczonej kotłowni obiekt sportowy dla młodzieży,
która nie ma w tym mieście zbyt bogatej oferty na spędzanie
wolnego czasu. Mam nadzieję, że wyremontowany przez nas budynek
będzie im dobrze służyć i stanie się jednym z miejsc, do którego
przychodzić będą chętnie, podejmując sportowe zmagania, co zaowocuje
kształtowaniem właściwych postaw.

– Był pan aktywnie zaangażowany w
ostatnią kampanię wyborczą.

– Tak, i byłem zadowolony, że
reprezentowane przez nas ugrupowanie odniosło poważny sukces
wyborczy. Trochę żałuję, że nasi koledzy, którzy weszli do
władz gmin i powiatu – obecnie nie w pełni chyba odczuwają
potrzebę korzystania z naszych rad i ofert współpracy.
Przecież w tej kampanii brało udział kilkaset osób
zaangażowanych społecznie, mając jednocześnie świadomość, że tylko
znikomy procent z nich zasiądzie w fotelach radnych. Szkoda, że
obecnie ci wybrani nie potrafią wykorzystać entuzjazmu tych, którzy
ich wspierali i nie podejmują z nimi współpracy dla dobra
naszej małej ojczyzny. Czasami odnoszę wrażenie, że nie jesteśmy im
aktualnie potrzebni w wypełnianiu samorządowej misji. Oceniam to jako
błąd, bo w Europie prawdziwa samorządność realizowana jest głównie
poprzez koordynację działań małych organizacji, tych właśnie
zapaleńców, którzy najlepiej znają lokalne potrzeby i
starają się im sprostać. Obawiam się ich zniechęcenia i zmniejszonego
zainteresowania podejmowaniem takich działań, nie mówiąc już
o woli włączenia się w kolejną kampanię wyborczą.

– Czy zatem wspieranie tych
wszystkich wydarzeń nie jest dla pana zbyt uciążliwe?

– Mój charakter pozwala mi
znosić wszystko pogodnie. Mam dużo pracy, oprócz Jadowa wraz z
żoną prowadzimy firmę transportowo-budowlaną, zatrudniającą kolejne
12 osób. Precyzyjnie organizuję swój czas i nie bardzo
przejmuję się, jeśli ktoś nie chce korzystać
z propozycji, jakie
mu składam. Lubię uprawiać swój ogród, hobbystycznie
hoduję pszczoły – to bardzo uspokajające zajęcia. Dużo
spaceruję z czteroletnim wnukiem Michałem,
z którym
wspólnie poznajemy tajemnice przyrody. Ostatnio musieliśmy
rozwikłać zagadkę systematycznego ginięcia kur naszej babci.
Wytropiliśmy lisa, a właściwie lisicę, która na naszym terenie
czuła się na tyle dobrze, że założyła tu sobie gniazdo, w którym
powiła młode. Jak postąpić, żeby nie przeciwdziałać prawom przyrody,
a jednocześnie nie martwić babci – to było dla nas naprawdę
poważnym problemem.

– Bardzo dziękuję za rozmowę i
pozostaję z nadzieją, że nie zniechęci się Pan do wspierania działań
społecznych na terenie powiatu. Wasze kiełbaski są zawsze miłym
uzupełnieniem organizowanych tu imprez. Także wtedy, gdy nie jest to
kiełbasa wyborcza.

Rozmawiał
Jacek Krzemiński

Na
początku czerwca uroczyście obchodzono Dni Tłuszcza. Bawiono się cały
tydzień. Ale nie tylko.Burmistrz Jan Krzysztof Białek podpisał
właśnie w tych dniach umowę na dofinansowanie
z SAPARD – u budowy
stacji uzdatniania wody, która powinna być ukończona w tym
roku do 30 września.
Gminę inwetycja będzie kosztowała niecałe 250
tysięcy zł. Resztę udało się pozyskać z SAPARD – u. – Dzięki
nowej stacji zaopatrzenie w wodę będą miały sołectwa: Postoliska,
Chrzęsne
a w przyszłości również Jarzębia Łąka, Zalesie,
Mokra Wieś jak i mieszkańcy samego Tłuszcza – mówi
Białek.
W ramach projektu jest podpięcie do nowego ujęcia osiedla
Długa w Tłuszczu. – Chcemy spiąć starą i nową stację i doprowadzić
do podwójnego zasilania w wodę. Ma to dla nas znaczenie
strategiczne – podkreśla burmistrz.
Pozyskane pieniądze w 20
milionowym budżecie Tłuszcza stanowią niemałą kwotę. Nie jest to
jedyna inwestycja do jakiej gmina się przygotowuje. Warto wspomnieć
chćby i o tym, że Tłuszcz przystępuje w tym roku do długo odkładanego
przez wiele lat remontu i rozbudowy budynku w którym znajduje
się Społeczne Muzeum Ziemii Tłuszczańskiej, prowadzone przez Tadeusza
Sasina. W tej chwili inwestycja jest jeszcze w fazie porojektu. Ale
można powiedzieć, że znajdzie tam siedzibę również Miejska
Biblioteka Publiczna. – Pomysł nie jest nowy. Biblioteka
w tym
miejscu była już planowana, jednak prace zostały przerwane 12 lat
temu – wspomina Białek. TUR

- Oni się i tak bronią dobrze, (…)
bo grają fajną muzykę
i robią to inteligentnie. Jak się jeszcze
rozwiną to mogą stać się Pinkfloydami Polski – możemy
przeczytać na forum wołomińskiego portalu ViVo. Mowa oczywiście o
Plateau.

Przed laty byłem zafascynowany muzyką
wywodzącą się z amerykańskiego Seatle i okolic, muzyką nazwaną
„grunge”. Zastanawiałem się dlaczego w Wołominie (i
okolicach) nie dzieje się nic ciekawego jeśli chodzi o twórczość
muzyczną? Okazało się, że byłem w błędzie. Pierwszą kapelą o jakiej
usłyszałem było Plateau, którego powstanie rozpoczęło wydanie
na początku 2000r. cieszącego się sporym zainteresowaniem dema „Set
your spirit free”. Zespół tworzyli wówczas:
Michał Szulim – wokal i gitara, Dominik Rowicki – bas, Maciek
Grajkowski – perkusja. Kolejne miesiące przyniosły zmiany w składzie.
Dołączył gitarzysta Karol Kowalczyk, a za perkusją usiadł Kuba
Sieluk. Rok 2001 przyniósł kolejny sukces. Plateau wyruszyło w
trasę jako support znanej polskiej grupy Hey. Kolejne lata to ciągłe
koncertowanie, tworzenie i nagrywanie. Powstał singiel i koncertowy
teledysk do utworu „Pomiędzy złem
a dobrem”. I znowu
zmiany w składzie, na pozycji basisty – Dominika zastąpił Paweł
Wolski – Rzewuski, za którego sprawą „Kaktus”
znalazł się na składance „No bass no fun” sygnowanej
nazwiskiem jednego
z najlepszych polskich basistów Wojtka
Pilichowskiego. Ponadto zespół gości na antenach TV
i w
radio.W ostatnim czasie nowym „pałkerem” zespołu został
Tomasz Tarczyński (Trawnik).

Kiedy podczas spotkania
z zespołem w
jednym z wołomińskich pubów poprosiłem ich o określenie muzyki
jaką tworzą, zgodnie stwierdzili, iż jest to zbyt trudne zadanie.
Kiedy słuchamy utworów
z ich pierwszego dema „Set
your spirit free” wyraźnie słychać wpływy
m.in. Nirvany i w
ogóle muzyki grunge. Jednak od tego czasu twórczość
Plateau uległa ogromnej ewolucji. Według mnie, to co tworzy zespół,
najlepiej nazwać jest po prostu melodyjnym rockiem, a bardziej
szczegółowe opinie każdy na pewno wyrobi sobie sam słuchając
ich muzyki. Najważniejsze jest to, że nie wyznaczają sobie żadnych
ram w jakich ma mieścić się ich twórczość, tylko grają tak,
jak czują
i m.in. w tym tkwi cały urok muzyki zespołu. O poziomie,
jaki prezentuje Plateau niech świadczy fakt, iż naszym wołomińskim
bandem zainteresował się włoski artysta Nicola Smanio, który
nie pobierając żadnego honorarium wyreżyserował teledysk do piosenki
„To nie ty”, nakręcony na przełomie lutego i marca 2004r.
w Mediolanie.Teledysk ten będzie prawdopodobnie zamieszczony na
pierwszej płycie Plateau, której wydanie planowane jest
jesienią… Muzycy chcą, aby była to płyta niepowtarzalna, jakiej
jeszcze w Polsce nie słyszeliśmy. – Chcemy, aby wszystkie utwory
tworzyły pewną zwartą całość, żeby kolejne piosenki w pewien sposób
z siebie wynikały – powiedzieli podczas spotkania. Usłyszymy
tam zarówno kompozycje znane już fanom Plateau, jak i te,
których jeszcze nikt nie słyszał. Zatem do jesieni…

Jeżeli kogoś zainteresowało Plateau, to
odsyłam na stronę internetową: www.plateau.pl, na której
znajdziemy informacje o zespole, dzienniki muzyków, terminy
koncertów, galerię ze zdjęciami, fragmenty kilku utworów
w formacie mp3, oraz teledysk do „Pomiędzy złem a dobrem”,
a wkrótce również do wyżej wspomnianego „To nie
ty”.