Nr 0019, 8 czerwca 2005

Zbliżają się wakacje – okres zagranicznych wojaży. Nie zawsze przebiegają one szczęśliwie. Czasami mamy pecha i chorujemy na obczyźnie. Powstaje wówczas pytanie czy i w jakim zakresie możemy otrzymać w takim przypadku bezpłatną pomoc medyczną.

Od 1 maja 2004 roku, każdy obywatel ubezpieczony w systemie ubezpieczenia zdrowotnego w jednym z państw Unii Europejskiej może korzystać z określonych świadczeń zdrowotnych w pozostałych państwach członkowskich. Prawo do opieki zdrowotnej „podróżuje” razem z nim, zgodnie z zasadami UE o koordynacji systemów zabezpieczenia społecznego. Koordynacja polega na stosowaniu wspólnych dla wszystkich państw członkowskich zasad i reguł, które określają, na jakich warunkach i w jakim zakresie przysługuje opieka zdrowotna.
Podczas wyjazdu do innego państwa w zakresie ubezpieczenia zdrowotnego podlega się nadal państwu stałego zamieszkania bądź zatrudnienia.
Oznacza to prawo do tzw. świadczeń koniecznych, udzielanych w celu ratowania zdrowia i życia. Obejmują one: nieszczęśliwe wypadki, urazy, nagłe zachorowania, np. ból brzucha, wysoka gorączka, poronienie, poród przed terminem.
Zasad tych nie stosuje się w Wielkiej Brytanii i w Danii na obszarze Grenlandii i Wysp Owczych.
Warunkiem skorzystania z bezpłatnej pomocy medycznej w krajach UE jest posiadanie formularza E 111.
Należy pamiętać, że w kraju pobytu określone świadczenia udzielane są wszystkim ubezpieczonym na takich samych zasadach. W praktyce oznacza to, że jeżeli prawo państwa w którym przebywa ubezpieczony turysta, przewiduje udzielanie pomocy zdrowotnej za częściową odpłatnością, tzw. wkład własny, to ubezpieczony przybywający z innego kraju UE także zostanie nią obciążony. Turysta nieposiadający formularza E 111 otrzyma w razie konieczności pomoc medyczną, ale sam będzie musiał za nią zapłacić, tak jakby był nieubezpieczony. Świadczenia na rzecz osób nieubezpieczonych są zazwyczaj droższe od tych, które wykonuje się osobom ubezpieczonym.. O zwrot pieniędzy za świadczenia wykonane bez okazania formularza E 111 można się ubiegać po powrocie do kraju, jednak procedura tajesz skomplikowana i czasochłonna, a NFZ nie gwarantuje zwrotu wszystkich kosztów świadczenia udzielonego w innym kraju.
Formularz E 111 wydawany jest na pisemny wniosek osoby ubezpieczonej przez oddziały NFZ i ich delegatury. Wniosek można pobrać ze strony internetowej NFZ, otrzymać w siedzibie oddziału lub delegatury, bądź poprosić o jego przesłanie na adres domowy. Wypełniony wniosek można złożyć w NFZ osobiście lub przesłać listownie.
Formularz E 111 pozwala na otrzymanie pomocy medycznej w krajach UE. Jego brak oznacza konieczność zapłacenia za świadczenia z własnej kieszeni.

Ważne adresy:
Mazowiecki Oddział Wojewódzki NFZ ul. Sienkiewicza 12,
00 010 Warszawa,
tel. 525 40 61, lub 525 40 62
Adres strony internetowej
www.nfz.gov.pl/ue

Przykład praktyczny:
Jan Nowak, jego niepracująca żona i ich trójka dzieci planują wyjazd na wakacje do Francji pod koniec lipca. CO Nowak powinien zrobić przed wyjazdem, aby w razie nagłego zagrożenia zdrowia i życia on sam i członkowie jego rodziny mogli skorzystać z bezpłatnych świadczeń za granicą?
Należy wypełnić wniosek o formularz E 111 dla siebie i członków rodziny ( o sposobie uzyskania formularza wniosku pisałem powyżej).
Należy sporządzić kserokopie aktualnych DOWODÓW UBEZPIECZENIA ( np. ZUS RUMA, ZUA, ZCA, odcinek renty lub emerytury) swojego oraz członków rodziny
Powyższe dokumenty należy przekazać do Oddziału NFZ osobiście lub listownie, umieszczając na kopercie dopisek WNIOSEK.

UWAGA TRANSPORT!
Przepisy wspólnotowe nie regulują kwestii transportu chorych z jednego kraju członkowskiego do innego kraju członkowskiego Wspólnoty. Ubezpieczony turysta, który wraca do kraju w celu kontynuowania leczenia i którego stan nie pozwalana samodzielne przemieszczanie się dowolnym środkiem transportu, musi we własnym zakresie pokryć koszty transportu sanitarnego lub ubezpieczyć się od nich indywidualnie, przed wyjazdem na wakacje. 

Izabela Kieś

Niemowlę potrafi wytwarzać mnóstwo dźwięków mowy. Pod koniec 4. roku życia umie wykonać prawie wszystkie polskie samogłoski i większość spółgłosek. Tym produkcjom językowym nie nadaje znaczenia. Nie są to słowa. Pierwszy okres, gdy dziecko nie mówi, ale wokalizuje, ma swoje istotne znaczenie. Na początek jest trening ruchowy. Około 2. miesiąca życia samorzutnie, bez wpływu otoczenia pojawia się głużenie. Dziecko wykonuje ruchy ciałem, zwłaszcza rękami i nogami (rytmiczne, naprzemienne zginanie i prostowanie) i jednocześnie porusza wargami, językiem, wydając dźwięki (początkowo niewyraźne, potem zbliżone do samogłosek, następnie także do spółgłosek). Analogicznie do ćwiczenia aparatu ruchowego ćwiczony jest aparat artykulacyjny. Około 6. miesiąca życia głużenie przechodzi w gaworzenie, które jest zamierzonym powtarzaniem prze dziecko dźwięków z otoczenia. Odbywa się wtedy intensywny trening słuchu mownego. Dziecko bawi się, tworząc całe ciągi różnorodnych sylab.
Etapy rozwoju językowego są zaprogramowane w procesie dojrzewania i są ściśle związane z rozwojem innych sfer: motoryki, inteligencji, psychiki. Jeżeli we wczesnej fazie rozwoju językowego obserwujemy zakłócenia (np. ubogie gaworzenie lub zupełny jego brak, wysuwanie języka między zęby w trakcie gaworzenia), to należy zastanowić się nad przyczyną tego stanu i już wtedy podjąć działania profilaktyczne zapobiegające niewłaściwemu rozwojowi.

Izabela Kieś – neurologopeda
Gabinety Logopedyczne, tel. 501 83 02 89
Wo³omin, ul. Koœcielna 59, Zielonka, Mickiewicza 18