130 wyświetleń
19. Tajemniczy skrót SJ
Amerykańska psycholog, terapeutka zajęciowa Jean Ayres, badając dzieci z problemami w nauce, xle funkcjonującymi w otoczeniu (mało aktywnymi albo agresywnymi, nie lubiącymi dotykania i z innymi zaburzeniami), doszła do wniosku, że ich problemy wynikają z braku integracji informacji docierających do ich mózgu z różnych zmysłów.
Proces, dzięki któremu mózg otrzymuje informacje ze wszystkich zmysłów (takich jak dotyk, słuch, wzrok, równowaga itd.) segreguje je, rozpoznaje, interpretuje, integruje ze sobą oraz wcześniejszymi doświadczeniami, nazywa sie integracją sensoryczną w skrócie SJ (od angielskiego Sensory Integration).
Dzięki integracji sesnorycznej, czyli integracji czynności zmysłowych, możemy działać: np. dzięki połączeniu informacji przedsionkowych (ze zmysłu równowagi) z wzrokowymi i prioprioceptywnymi (czucie głębokie czyli odbiór pracy stawów, ścięgien), koordynowane jest położenie rąk i nóg z pozycją głowy. Zaburzenia integracji sensorycznej bywają podłożem zaburzeń mowy.
Najczęstsze objawy zaburzeń integracji sensorycznej (nie muszą występować jednocześnie):
1)zaburzenia w dużej motoryce, np. Zła koordynacja ruchowa, złe ocenianie odległości w czasie czynności ruchowej, zaburzenia regulacji napięcia mięśniowego (zwykłe obniżenie napięcia, stąd łatwe męczenie się i trudności w koncentracji), potrzeba dłuższego czasu na zaplanowanie ruchu, kłopoty z jednoczesnym wykonywaniem dwóch funkcji (np. Słuchanie i pisanie), nieumiejętność manipulowania zabawkami (najczęściej układane są w szeregu), nieumiejętność naśladowania ruchów
2)zaburzenia małej motoryki; czyli trudności z czynnościami precyzyjnymi (rysowaniem, pisaniem, cięciem nożyczkami, mówieniem)
3) zaburzenia w funkcjonowaniu psychicznym i społecznym: frustracja ponieważ dziecko ciągle jest ostatnie, zawsze coś rozleje lub rozsypie, nie radzi sobie w grach sprawnościowych; stwarzanie wokół siebie nieładu; złe funkcjonowanie w większej grupie osób, wśród natłoku rzeczy; łatwe uleganie przemęczeniu; mniejsza skuteczność życiowa (poczucie bezradności, małej kontroli nad swoim życiem, niekompetencji); kompensowanie trudności wyborem towarzystwa dużo młodszych dzieci lub dorosłych, którymi daje się manipulować, graniem roli przywódcy.
Pamiętajmy, dziecko funkcjonuje optymalnie, gdy wszystkie układy zmysłowe dobrze ze sobą współpracują.